گاهی قبل از آن‌که اتفاقی بیفتد، ذهن ما صدها بار آن را تصور می‌کند؛ اتفاقی که شاید هیچ‌وقت رخ ندهد. ممکن است منتظر یک نتیجه باشیم، وارد یک موقعیت تازه شویم یا نگران حرفی باشیم که قرار است کسی به ما بگوید. در چنین لحظاتی، ترس از آینده می‌تواند از خودِ اتفاق واقعی بزرگ‌تر شود.

ذهن همیشه منتظر بدترین حالت است

ذهن انسان برای محافظت از ما، معمولاً خطرهای احتمالی را بررسی می‌کند. وقتی چیزی برایمان نامعلوم باشد، ذهن تلاش می‌کند جای خالی اطلاعات را با پیش‌بینی پر کند. مشکل از جایی شروع می‌شود که این پیش‌بینی‌ها همیشه به سمت اتفاقات منفی می‌روند.
مثلاً ممکن است یک پیام ساده دریافت کنیم و با خود فکر کنیم: «حتماً اتفاق بدی افتاده است.» در حالی که هنوز هیچ دلیلی برای چنین فکری وجود ندارد.

ترس، همیشه نشانه واقعیت نیست

احساس ترس واقعی است، اما دلیل ترس لزوماً واقعی نیست. گاهی بدن ما به چیزی واکنش نشان می‌دهد که فقط در ذهنمان ساخته‌ایم.
به همین دلیل، بهتر است وقتی نگران چیزی هستیم از خود بپرسیم:

«آیا این اتفاق واقعاً رخ داده، یا فقط دارم احتمال آن را تصور می‌کنم؟»
همین سؤال ساده می‌تواند کمک کند میان واقعیت و نگرانی تفاوت بگذاریم.

به جای پیش‌بینی، به لحظه حال برگردیم

هیچ‌کس نمی‌تواند آینده را با اطمینان کامل پیش‌بینی کند. اما می‌توانیم روی چیزی تمرکز کنیم که اکنون در اختیار ماست؛ تصمیم‌های امروز، رفتارمان و کاری که همین لحظه می‌توانیم انجام دهیم.
گاهی لازم است به ذهن خود یادآوری کنیم که هر فکری حقیقت نیست و هر احتمالی قرار نیست به واقعیت تبدیل شود.
بسیاری از ترس‌هایی که امروز ذهن ما را خسته می‌کنند، ممکن است فردا حتی اتفاق نیفتاده باشند.