میچیو کاکو، فیزیکدان نظری مشهور، فرضیه‌ای عجیب مطرح کرده است: بخشی از اثرهای گرانشی که ما آن‌ها را «ماده تاریک» می‌نامیم، شاید از ماده‌ای در بُعدی دیگر یا جهانی موازی سرچشمه بگیرد.
او جهان ما را مثل یک ورق کاغذِ دوبُعدی تصور می‌کند. ورقی دیگر می‌تواند موازی با آن قرار داشته باشد و هر ورق یک جهان باشد. در چنین مدلی، نور و ماده معمولی در جهان خودشان محبوس می‌مانند، اما گرانش می‌تواند از بُعدهای بالاتر عبور کند. نتیجه این است که ما اثر گرانشی توده‌ای را حس می‌کنیم که هرگز نمی‌توانیم ببینیمش.
اما یک نکته‌ی مهم: این فقط یک فرضیه‌ی نظری است و تا امروز هیچ شواهد تجربی تأییدشده‌ای برای آن وجود ندارد. وجود بُعدهای اضافی هم هنوز ثابت نشده است.
آنچه علم با اطمینان می‌داند این است که شواهد قوی از وجود ماده تاریک داریم:

ستاره‌های بخش‌های بیرونی کهکشان‌ها سریع‌تر از حد انتظار حرکت می‌کنند.
خم‌شدن نور کهکشان‌های دور (عدسی گرانشی) هم به جرمی نادیده اشاره دارد.
خوشه‌ی گلوله (Bullet Cluster) یکی از مهم‌ترین شواهد رصدی است، چون محل گاز داغ با محل توزیع جرم از هم جدا شده است.
بر اساس مدل استاندارد کیهان‌شناسی، ماده تاریک حدود ۸۵ درصد کل ماده‌ی جهان و حدود ۲۷ درصد کل ماده و انرژی جهان را تشکیل می‌دهد. با این حال هنوز نمی‌دانیم از چه ذراتی ساخته شده است. دانشمندان ذره‌هایی مثل اکسیون‌ها و ویمپ‌ها (WIMP)، سیاه‌چاله‌های اولیه و نظریه‌های گرانش اصلاح‌شده را بررسی می‌کنند.
شاید راز بزرگ جهان، بیشتر از ماده‌ی نادیده، در قانون‌های فیزیکی باشد که هنوز نفهمیده‌ایم.
نظر شما چیست؟ ماده تاریک یک ذره‌ی ناشناخته است یا نشانه‌ی فیزیکی کاملاً جدید؟